همیشه تا ز مزاج و نم سیم گوهر

که بی پیمبر آن می کند که فرماید

اگر به خاتم او ملک رفته باز آمد

همی به خاتم این جان رفته باز آید

مقیم روی چهارم گهر نینداید

فزوده باد همی مایه بقات از آنک

چهار طبع تو بر یکدگر بیفزاید