تو آوازی بر آر از دل چنان دل کز خیال آید

ز حال آنگه شود صافی دل بدحال مردی را

که از کوی هدی بی حال در کوی ضلال آید

نهان گشتست حال کشف در دلهای مشتاقان

به جامی عذر یکسان شد سنایی را به هر حالی

ز تلخی عیش او دایم همی بوی زلال آید