طمع چون بگسلم از خلق از تو

به من بر هست همچون سیف قاطع

مرا زان مرد نشناسی تو زنهار

که گردم از تو اندر راه راجع

مرا خوا یار باش و خوا منازع

چو بی طمعی و آزادی گزیدم

دلم بیزار گشت از حرص و قانع