تا نباشی همچو ابر ای نایب دریا دژم

روح را از رنجهای دل تهی کردی کنار

آز را از گنجهای جود پر کردی شکم

گر همی یک چند بی کام تو گردد دور چرخ

در وجود غم چنین بد دل چه باشی بهر آنک

کار اقبال تو می سازند در پرده عدم

می کند از خانه فضل الاهی بهر تو