چون علم کی بود می پیشت چنین لیک از سخا

خشک شد خون در تن امید چون شاخ بقم

آمدم سوی تو از بهر وعده بخششت

از عرقهای خجالت عرقها را داده نم

هم تو کردی بنده را اندر چنان مجلس علم

حلقه شد بر من جهان چون عقد سیصد در امید

تا درین سی روز دارم طمع آن سیصد درم