هر که با شرم و حفاظست کنون

تیز بر سبلت سبز آرنگان

هر کرا نیست سر موزه فراخ

چون من و تو بود از دلتنگان

هست در خدمتشان چون گنگان

از سر همت و پاک اصلی خویش

ننگ می دارم از این بی ننگان