تن آلوده گر ز نااهلی

پای در پای بر جهان بر تو

آن نه از درد نقرسست که نیست

پای را درد عبرت از پر تو

دور ماند از جمال و منظر تو

هست جان بر امید آب حیات

خاکروب ستانه در تو