دور ماند از جمال و منظر تو

آن نه از درد نقرسست که نیست

پای را درد عبرت از پر تو

تن آلوده گر ز نااهلی

هست جان بر امید آب حیات

خاکروب ستانه در تو

مرکب از لشکری یکی باشد