گر تو ز زور و دروغ بر نکشی گوش او

مایه قهرست و لطف ناوک دلدوز او

پایه کفرست و دین جوشن و شب پوش او

از سر شوخی و ناز برکشد او چشم تو

دی چو سناییش دید نیک بر بندگیش

تا به ابد مانده گیر غاشیه بر دوش او

در هوس هجر او دوزخیانند خلق