همچنان باشد که دارد چشم ز ارزن گندمی

خود درشتی گر ببیند کور چشم و کور دل

خواه با او مردمی کن خواه با او کژدمی

هر که از بی چشم دارد مردمی و شرم چشم

مردمی کردن کی آید از خری کز روی طبع

چشم او بی مردمست و جسم او بی مردمی