تا قامت چون تیر مرا بینی در گل

از خون دل ما شده چون لاله ستانی

تا دو لب پر گوهر ما بینی در خاک

در گور چو پر خاک یکی غالیه دانی

چفته شده و خشک چو بی توز کمانی

ما کشته چشم بد چرخیم وگرنه

اینجا چه کند خفته تر و تازه جوانی