نان پیش فرست از پی آن کامدگان را

از مردن او گور بپوشید چنانی

ای دوست چو سودی نکند گوهر ما را

آن به که نکوشی بخروشی به فغانی

آبیست درین در ز پی دادن نانی

خر پشته ما بیش میارای که ما را

هر روز می آراسته بخشند جنانی