آبیست درین در ز پی دادن نانی

ای دوست چو سودی نکند گوهر ما را

آن به که نکوشی بخروشی به فغانی

نان پیش فرست از پی آن کامدگان را

خر پشته ما بیش میارای که ما را

هر روز می آراسته بخشند جنانی

اینجا همه لطفست کسی را که نبودست