همچون بلندنی که بود بر بلندیی

ای روی زردفام تو بر گردن نزار

آنگه که مادر تو ترا داشت در شکم

هر ساعتی ز رنج زمین را بکندیی

نه ماه رنجت از چه کشید او که بعد از آن