سر بر زد از سپهر وجودش دو آفتاب

هم خورده بذر مزرع جودش بزرگ و خرد

هم خوشه چین خرمن او بود شیخ و شاب

چون آن یگانه مطلع انوار فیض بود

آراسته یکی به کمالات حیدری

وز علم جعفری دگری گشته کامیاب

چون درگذشت از پی تاریخ او خرد