بر لوح دل نشسته تر از سکه بر زر است

آن والی زمانه که کوس ولای او

یکباره هر که زد دو جهانش مسخر است

یعنی امین دین محمد که نام او

بودش به من گمان خطائی که ذات من

در ارتکاب آن ز ملک بی گنه تر است

با آن که داده بود به خود مدتی قرار