ای شه انس و جان که جان مرا

کاسمانش یکی ز خدام است

مهر پا می نهد چه در حرمت

تا به شب لرزه اش براندام است

ز التفات تو در تن آرام است

تنم از ضعف گرچه شد الفی

در سجود تو آن الف لام است