ز التفات تو در تن آرام است

مهر پا می نهد چه در حرمت

تا به شب لرزه اش براندام است

ای شه انس و جان که جان مرا

تنم از ضعف گرچه شد الفی

در سجود تو آن الف لام است

دلم آن آهوی حرم شب و روز