در سجود تو آن الف لام است

ای شه انس و جان که جان مرا

ز التفات تو در تن آرام است

تنم از ضعف گرچه شد الفی

دلم آن آهوی حرم شب و روز

از طواف درت در احرام است

وز حسد خاک می کند بر سر