تن که دور از درت به ناکام است

دلم آن آهوی حرم شب و روز

از طواف درت در احرام است

وز حسد خاک می کند بر سر

خطه خاطر همایونت

که گذرگاه پیک و الهام است

همه سری در آن چه دارد راه