بر سر هم آن قدر شکر که در بنگاله نیست

وان عروسان را که در عقد تو می آرد به نظم

هیچ یک را احتیاج صنعت دلاله نیست

نطقش از شیرینی در ثنایت می نهد

با دگر اشعار کز پی می رسد این قطعه هست

کاغذی باوی که کوتاهیش در دنباله نیست

آن قدر در کز ثنایت دردل ذخار اوست