با دگر اشعار کز پی می رسد این قطعه هست

هیچ یک را احتیاج صنعت دلاله نیست

نطقش از شیرینی در ثنایت می نهد

بر سر هم آن قدر شکر که در بنگاله نیست

کاغذی باوی که کوتاهیش در دنباله نیست

آن قدر در کز ثنایت دردل ذخار اوست

بر گل صد برگ سوری صد یک آن ژاله نیست