کاغذی باوی که کوتاهیش در دنباله نیست

نطقش از شیرینی در ثنایت می نهد

بر سر هم آن قدر شکر که در بنگاله نیست

با دگر اشعار کز پی می رسد این قطعه هست

آن قدر در کز ثنایت دردل ذخار اوست

بر گل صد برگ سوری صد یک آن ژاله نیست

ابر طبعش بس که حالا مستعد بارش است