آن قدر در کز ثنایت دردل ذخار اوست

بر سر هم آن قدر شکر که در بنگاله نیست

با دگر اشعار کز پی می رسد این قطعه هست

کاغذی باوی که کوتاهیش در دنباله نیست

بر گل صد برگ سوری صد یک آن ژاله نیست

ابر طبعش بس که حالا مستعد بارش است

هیچ ماهی بر سپهر فکرتش بی هاله نیست