بر گل صد برگ سوری صد یک آن ژاله نیست

با دگر اشعار کز پی می رسد این قطعه هست

کاغذی باوی که کوتاهیش در دنباله نیست

آن قدر در کز ثنایت دردل ذخار اوست

ابر طبعش بس که حالا مستعد بارش است

هیچ ماهی بر سپهر فکرتش بی هاله نیست

او چو در جولان گه صد ساله مدحت پا نهاد