در باغ دهر نشو و نمائی نیافته

گلبرگ نو دمیده محمد تقی که بود

پاکیزه طینت و ملکی خوی و پاکزاد

از تند باد حادثه ناگاه شد به باد

در چشمه سار چشم زند دیده پدر

صد جوی خون ز هجر گل روی خود گشاد