تاریخ آن لطیف گل گلشن مراد

در چشمه سار چشم زند دیده پدر

صد جوی خون ز هجر گل روی خود گشاد

ای همنشین اگر طلبند از تو هم دمان

بلبل صفت برآر ز دل ناله حزین

وان گه بگوی رفت چو برگ گلی به باد