خلعتی کز تن مبارک خود

ای به عونت سپهر حاجتمند

وی به لطف تو چرخ اطلس بود

از مه و افتاب زیور بند

وعده کردی به این فقیر نژند

بس که می باید از تن تو شرف

که نیاید ز خلق چشم گزند