قبه بر روی نیلگون سپرش

گوی نصرت ز کائنات ربود

وانکه از کشتزار هستی خصم

همه سرها به داس تیغ درود

آفتابست بر سپهر کبود

دست صد پیل ساز بسته به چوب

تیغ او در دو نیمه کردن خود