من به رنگ زعفرانی مانده از خود شرمسار

کیسه بی زر سفره بی نان دل ز بی برگی به جان

اسب بی جو خانه بی گندم نفرها غصه خوار

کاهم اندر کاهدان نایاب تر از زعفران

وانگه از من گه سمان گه آریه خواهه گه چورک

نازبان فهمی که بارد از زبانش زهر مار

ای به دردت رسم اشفاق و فتوت مستمر