وانگه از من گه سمان گه آریه خواهه گه چورک

اسب بی جو خانه بی گندم نفرها غصه خوار

کاهم اندر کاهدان نایاب تر از زعفران

من به رنگ زعفرانی مانده از خود شرمسار

نازبان فهمی که بارد از زبانش زهر مار

ای به دردت رسم اشفاق و فتوت مستمر

وی به عهدت صد انصاف و مروت استوار