گر دیده پهن گوش امید از نوید دوش

با آن که زآتش کرم هیچ به اذلی

هرگز مرا نیامده دیگ طمع به جوش

اما ز عزت جو کمیاب پربها

چو لطف کن که استر امیدوار من

از انتظار وعده جو شد دراز گوش