چو شهباز مرغ بلند آشیانش

شدی باز در پیکر مرغ بسمل

افاضل پناهی که در سایه او

شدی کمترین ذره خورشید کامل

ز همت فکند از جهان بر جنان ظل

نمودند از بهر تاریخ فوتش

به دیباچه خاطر و صفحه دل