مراز لطف تو صد مدعاست در ته دل

به نعل رخش تو مشکل اگر کنند قران

به زیر ران تو دوران کشیده خنگ مراد

که کامران شود از کام بخشی تو جهان

به جز یکی ز دل اما نمی رسد به زبان

بر آخور است مرا استر عدیم المثل

که در نهایت پیری در اشتهاست جوان