ز قحط کاه بود ماه در امساک

کسی به علت جوع البقر نداد نشان

کند باره دندان درو چو خوشه جو

برویدش گر از آخور تمام تیغ دوستان

چو روزه دار دهن بسته در مه رمضان

باشتهای چنین زنده مانده بی جو و کاه

درین قضیه خرد مات مانده من حیران