پس ضیای زمان و شمس زمین

که شدی مرده از دمش زنده

گل باغ صفا صفی الدین

که رخش بر سمن زدی خنده

آن دو نخل بلند و زیبنده

که شد اسباب عیش خرد و بزرگ

از غم فوتشان پراکنده