شکوه هرچند که از چون تو مطاعی کفر است

رانده ام بر سر سیاره و ثابت باره

وز تو آن دیده ام امسال که گر شرح کنم

خاطرت جامه طاقت کند از غم پاره

ای مطیعان تو هم ثابت و هم سیاره

این اثر داد ثنا خوانی سی روزه من

که تو از من ببری روزی سی نان خواره