در دو عالم نماند آبادی

آن شه حسن کز غلامی اوست

بندگی را شرف بر آزادی

گنج حسنش اگر مکان طلبد

خون ز شریان جبرئیل آرد

مژه اش در محل فصادی

مرغ روح از هوس قفس شکند