که چون شد رخنه نپذیرد مداوا

دل من دیگ سنگین نیست ویحک

که چون بشکست بتوان بست عمدا

بلورین جام را ماند دل من

جهان خاقانیا شخصی است بی سر

دو دست آن شخص را امروز و فردا

گر امروزت به دستی جلوه کرده است