ز من برند که این را بها و بازار است

گر این جگر خوری ارزد بهای صد دستار

سرم چنان که سبک بار هست سگسار است

به دل معاینه آید مرا که دستاری

کنون به عرض صله خاطر من آشوب است

کنون به جای درم در کف من آزار است

تو گر بها دهی آن داده را زکات شمار