مخور جگر که مرا خود فلک جگر خوار است

بده قراضگکی تا عطات پندارم

مگو که سوخته من چه خام پندار است

به چشم های جگر گوشه ات که بیش مرا

به جان شاه که در نگذرانی از امروز

که نگذرم ز سر این صداع و ناچار است

به خاک پای تو کان هست خون بهای سرم