خون ز رگ آرزو براندم و زین روی

شاکرم از عزلتی که فاقه و فقر است

فارغم از دولتی که نعمت و ناز است

رفت ز من آن تبی کز آتش آز است

بر قد همت قبای عزله بریدم

گرچه به بالای روزگار دراز است