گرچه مویت سپید شد بی وقت

نه ز غدرسپهر کین توز است

سایبان است بر تو بخت سپید

آن سپیدی بخت دلسوز است

سال عمرت هنور نوروز است

تنگ دل چون شوی ز موی سپید

که در افزای عمرت امروز است