من رانده ارچه از لب عیسی نفس زنم

ای بانوی الغیاث که جای ترحم است

چون آدمم ز جنت ایوان شه برون

بی آنکه مرغ همت من صید گندم است

خوانده کسی است کو خر دجال را دم است

شیر سیه برهنه ز هر زر و زیوری

سگ را قلاده در گلو و طوق در دم است