سیه سپید جهان گوئی از دوات تو خاست

ز درگه تو گریبان دریده شد بیداد

سپهر مهره بازوی بندگان تو گشت

از آن قبل ز قبول فنا شده است آزاد

که صورت شب و روز آمد آبنوس نهاد

به یاد حضرت تو یوسفان مصر سخن

مدام جام معانی کشند تا بغداد