ز بس که بر سر من تافت آفتاب رضاش

از آن دوال پلنگان شکار می سازد

عیادت دل بیمار من کن قدمش

که از زمین فلک افتخار می سازد

مرا چو روی شفق شرمسار می سازد

سپهر، حلقه به گوشم سزد که تاج مرا

ز حلقه در خود گوشوار می سازد