چو تیغ زنگ زده در میان خون آمد

چه شد که بادیه بربود رنگ خاقانی

که صبح فام شد از راه و شام گون آمد

در آفتاب نبینی که شد اسیر کسوف

میار طعنه در آن کش سموم بادیه سوخت

که آن سفر ز عذاب سقر فزون آمد

مکن به لون سیه دیگ را شکسته، ببین