بر ابلق چرخ زین زر کند

کو نیست به جور کم ز ضحاک

نی زندانت کم از دماوند

فردا که نهد سوار آفاق

تو نیز به زیر ران در آری

آن رخش تکاور هنرمند

گوئی که خدای آفریده است