دست کمال بر کمر آسمان نشاند

درهای آسمان معانی گشوده بود

شد نفس مطمنه او باز جای خویش

که آواز ارجعی هم از آنجا شنوده بود

آن گوهر ثمین که در این خاک توده بود

او را فلک برای طبیبی خویش برد

کز دیرباز داروی او آزموده بود