خضر و دیوار گنج کردن و بس

بزند نحلش ارچه نگزاید

عاقل آنگه رود به خانه نحل

که به گل چهره را بینداید

دست موسی به گل نیالاید

سرو شادابی و گمان بردی

که تو را هیچ غم نپیراید